Douwe's persoonlijke blog

Lieve Naom

Het is nu langer dan een half jaar zonder jou. En vreemd genoeg wordt het niet kleiner. Het wordt helderder, zwaarder, eerlijker. In het begin leefde ik op adem, op overleven, van dag tot dag, zonder vooruit te kijken. Nu dringt het besef steeds dieper door dat ik je nooit meer zal zien, je stem nooit meer zal horen, je geur nooit meer zal herkennen wanneer ik een kamer binnenkom, en je nooit meer zal kunnen aanraken zoals alleen een ouder dat kan.

Mijn leven is nooit meer hetzelfde. En dat zal het ook nooit meer worden. Niet omdat ik niet verder wil, maar omdat jij daarin voorgoed ontbreekt. Jij was geen hoofdstuk in mijn leven, jij was een fundament. Alles rustte op jou, op wie jij was, op wie wij samen waren.

 

Op 14 augustus kreeg ik het bericht dat mijn dochter was overleden op 26 jarige leeftijd.

 

 

Ongeveer vijf jaar geleden begon zij te experimenteren met drugs. Ze had een verstandelijke beperking en functioneerde geestelijk op het niveau van ongeveer veertien jaar. Ze beschikte over een PGB (Persoonsgebonden Budget) en viel onder de WLZ (Wet langdurige zorg), waardoor zij eigenlijk beschermd zou moeten worden. Toch besloot de zorginstelling haar te laten wonen in een pand waar meerdere verslaafden verbleven.